Preek Wezenzondag

Joël 2:12-19; Handelingen 1:12-14

'Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed' (Handelingen 1:14a)

Broeders en zusters in onze Heer Jezus Christus,

wat komt er bij ú op als u de naam hoort van de profeet Joël?...
(Als het al iets bij u oproept) is de kans zeer groot dat u denkt aan Handelingen 2; het Evangelie van Pinksteren. Daar zegt Petrus in zijn preek dat de profetie van Joël op dat moment in vervulling gaat. Daar horen we volgende week verder over…
Maar het stukje dat wij net uit Joël 2 hebben gelezen, gaat daar aan vooraf.

Tussen Hemelvaart en Pinksteren zitten we een beetje in een soort ‘niemandsland’.
‘Al heeft Hij ons verlaten Hij laat ons niet alleen’. Dat Gezang hebben we op Hemelvaartsdag nog gezongen. Nou dat zal dan wel zo zijn… als Hij het Zelf zegt, dan moeten we daar maar op vertrouwen… maar wat moeten we intussen?

Wat is de overeenkomst tussen ons stukje uit Joël en de verzen die we lazen uit Handelingen 1?
In allebei de hoofdstukken gaat het over heel intens, gezamenlijk gebed!

Sinds Pasen zijn wij, mèt de kindernevendienst, bezig met het onderwerp ‘Bidden’.
Je kunt gezamenlijk bidden, vooral op vaste momenten, zoals aan tafel voordat je gaat eten, of op school bij een dagopening; maar voor veel mensen is bidden toch vooral iets intiems en persoonlijks.
In de kerkdienst zijn we gewend om samen te bidden, maar gewoonlijk is er dan toch maar 1 persoon aan het woord; verwoordt de voorganger de dank- en voorbeden namens iedereen.
Eventueel kunnen gemeenteleden gebedsonderwerpen aandragen; in sommige kerken ligt een voorbedenboek, waar je wat in kunt schrijven.
In veel gemeenten, ook hier in Ulrum, is er op een doordeweekse dag een gebedsgroep, waar men speciaal samenkomt om te bidden. Vaak gaat dit in de vorm van een kringgebed……
Bidden versterkt de band met God, je groeit daardoor in geloof.

Mensen die sámen bidden hebben de ervaring dat dit niet alleen de relatie met God versterkt maar óók de relatie met elkaar. Je bent vanuit je geloof gericht op je Schepper en Verlosser, maar je déélt tegelijk dat geloof met elkaar; je ervaringen in het leven en je ervaring met God.
En je weet wat het spreekwoord zegt: Gedeelde smart is halve smart. Maar gedeelde vreugde wordt dubbele vreugde!
Sámen bidden kan leiden tot een hoopvol en bemoedigend gesprek en soms ook tot praktische hulp aan elkaar.

In het gedeelte dat we lazen uit het boekje dat de naam draagt van de profeet Joël wordt opgeroepen tot gebed; om precies te zijn tot vasten en gebed. Heel het volk, van hoog tot laag en van jong tot oud, wordt opgeroepen om te stoppen met waar ze mee bezig te zijn een tot God te smeken. Waarom? Wat is daar aan de hand?
In het voorafgaande spreekt de profeet Joël over Gods Oordeel dat over zijn volk zal komen, vanwege hun ongehoorzaamheid. En dan worden zij allen opgeroepen om te bidden en vasten en God om genade te smeken. Misschien dat Hij er dan op terugkomt…
Waar het hier over gaat, is wat wij ‘verootmoediging’ noemen.
‘Verootmoediging’ is een vast programmapunt in veel kerkdiensten. Maar wat betekent dat woord: ‘verootmoediging’?
In de kerkdienst maken we dan even pas op de plaats: Wie zijn wij, dat wij de Almachtige God tegemoet mogen treden?
Wie de Heer van hemel en aarde de eer geeft die Hem toekomt, zijn Grootheid erkent, besef heeft van zijn Heiligheid… wordt geconfronteerd met z’n eigen kleinheid en on-heiligheid.
‘Vaste Rots van mijn behoud, als de zonde mij benauwt…’ –
Doet ze dat ooit? Benauwt de zonde u wel eens?
Als we het woord ‘zonde’ gebruiken, dan hebben we het niet over een – al dan niet terecht – schuldgevoel, maar over een theologisch probleem: hoe kan een zondig mens de heilige God onder ogen komen?!
Dat kan echt niet ‘zomaar’. Dan moet er eerst boete en verzoening plaatsvinden.

Als dat tot ons doordringt, dan mogen wij heel vertrouwelijk met zijn God. Vertrouwen èn eerbiedige afstand, dat zijn de pijlers van het gelovige gebed. Veiligheid, nabijheid, geborgenheid en tòch óók eerbiedige afstand.

Na de Hemelvaart zijn de leerlingen van Jezus vanaf de Olijfberg, ten Oosten van de Stad, teruggekeerd naar Jeruzalem. Dat is ook wat de Heer hen heeft opgedragen.
En daar moeten ze wachten op… ja waarop eigenlijk?
Waar bevinden zij zich precies en hoe brengen ze hun tijd door?
Van Hemelvaart tot Pinksteren vinden we de discipelen, een aantal vrouwen en zijn moeder Maria en de broers van Jezus – ja zij ook – samen in ‘de bovenzaal’. In het Evangelie wordt van zijn broers nog gezegd dat zij niet eens in Hem geloofden; maar nu wel!
In de ‘bovenzaal’, op de plaats waar Jezus met de Zijnen het Avondmaal gevierd heeft – dat wil zeggen: waar Hij tijdens het Pesachmaal het Nieuwe Verbond gegeven heeft –, op die plek wachten zijn familie en zijn volgelingen nu op de vervulling van de belofte; de komst van de Heilige Geest.

Het is opvallend hoe vaak Jezus tijdens dit Pesach, vlak voor zijn lijden en sterven, gesproken heeft over de komst van het Koninkrijk. En ook daarna, in de periode van veertig dagen dat Hij als de Levende aan de Zijnen verscheen. Op de dag van de Hemelvaart vroegen zijn leerlingen daar dan ook nog naar: ‘Gaat U nu het Koningschap over Israël herstellen?’ Over het tijdstip daarvan worden zij niet geïnformeerd, dat is niet hun zaak, dat kunnen ze gerust aan God over laten;
maar in één adem voegt Jezus er aan toe: ‘Wanneer de Heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en zullen jullie van Mij getuigen.’
Blijkbaar heeft het Offer van Jezus, maar ook de belofte van de Heilige Geest met de komst van het Koninkrijk alles te maken. Door zijn Offer heeft Hij het Oordeel afgewend en krijgen wij deel aan het Koninkrijk. Dat hebben wij niet verdiend; dat is genade. En de Heilige Geest die komen zal over allen die in Hem geloven, hebben zij nodig om getuigen van Hem te worden; om het Evangelie, het Goede Nieuws aan alle volken bekend te maken, ‘in Jeruzalem, in Judea en Samaria… en tot aan de uiteinden van de aarde’.

Met de belofte dat de Heilige Geest over hen zal komen en met de belofte dat Jezus zal terugkomen, keren zij terug naar de Stad.
En nu zijn ze terug in de ‘bovenzaal’. Wat doen ze daar?
Ze bidden: Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed.
Ze bidden niet zo maar. Er staan twee dingen bij: ‘vurig’ en ‘eensgezind’.
Ze kijken uit naar wat er gaat gebeuren, naar wat God gaat doen…

Wij zitten nu ook in de tijd tussen de Hemelvaart en Pinksteren en we zouden er wijs aan doen het voorbeeld van deze eerste gelovigen te volgen en ons biddend voor te bereiden op het Pinksterfeest…..

Daarbij kunnen we onszelf een aantal vragen stellen:
- Wat is de inhoud van het komende Koninkrijk?
- Welke rol speelt Jezus daarin?
- Wat gaat aan de komst van het Koninkrijk vooraf en vooral ook wat betekent de uitstorting van de Heilige Geest in het licht van het herstel van Israël?

Tien dagen lang volharden in gebed. Dat is heftig!
Tien dagen lang gericht zijn op wat wij mogen verwachten van God.
Luisterend naar de boodschap van de Bijbel om met meer vreugde Pinksteren te vieren en de volheid daarvan te beleven...

Wat is ons gebed? Wat is ons verlangen met het oog op het komende Pinksteren?
Wat verwachten wij van God? Wat doet Hij in onze tijd?
Als wij biddend op weg gaan naar Pinksteren, is het misschien het beste als wij voor onszelf de gegevens van Joël 2 en van Handelingen 1 combineren.
De prediking door Petrus op de Pinksterdag, Handelingen 2, is ook Oordeelsprediking. Wij hebben nergens recht op. Alles is genade. Aan het Oordeel van God valt alleen te ontkomen door je te bekeren, een nieuwe weg in te slaan.
Als we dàt beseffen en onszelf opnieuw aan Hem toewijden, dan mogen ook wij, net als de volgelingen van Jezus in Handelingen 1, vol verwachting uitzien naar wat God gaat doen!
Jezus is degene die de komst van het Koninkrijk mogelijk maakt door de zonden van zijn volk te verzoenen. Hij is degene die Israël en ons reinigt en voorbereidt op het Koninkrijk en Hij is degene die het Koninkrijk hier op aarde laat aanbreken.
Hij gaat àl zijn plannen vervullen. Zijn Koninkrijk komt. En heel de wereld zal het zien.
Ik kan haast niet wachten…
Amen.